Βουλή: Μη βουλόμενη…

Β Ο Υ Λ Η βουληθείσα να μη βούλεται επί του Κυπριακού, είναι η άλλη μια αξιοθρήνητη όψη της ακρωτηριασμένης δημοκρατικότητας και της ανάπηρης λαϊκής κυριαρχίας. Βουλή που απαγόρευσε εις εαυτήν να συζητά το υπ’ αριθμόν ένα ζήτημα του λαού. Βουλή που ανακήρυξε εαυτήν ανίκανη, αναρμόδια και ανώριμη να ασχολείται και ν’ αποφασίζει επί του πρώτιστου, για την επιβίωση του κράτους, προβλήματος. Βουλή που διέγραψε από την ημερησία διάταξή της το Εθνικό Θέμα. Κι εξοβέλισε από την ολομέλειά της τη συζήτηση των αντιπαρατιθέμενων απόψεων που αφορούν την πολιτική για το Κυπριακό. Κοινοβούλιο που αρνείται ν’ ασκήσει καν κοινοβουλευτικό έλεγχο στους «χειρισμούς» του Κυπριακού.

Ε Α Ν ΔΕΝ μας απατά η μνήμη, η τελευταία φορά που η Βουλή συζήτησε το Κυπριακό στην ολομέλειά της, ήταν το φθινόπωρο του 1992. Με αφορμή την τότε εκκολαφθείσα, επί προεδρίας Γ. Βασιλείου, «Δέσμη Ιδεών Γκάλι», του προ-προηγούμενου Γ.Γ. του ΟΗΕ! Κι όταν δέκα έτη αργότερα η Κυπριακή Δημοκρατία έφτασε στο «παρά τρίχα» να διαλυθεί, με το Σχέδιο Ανάν από 11η Νοεμβρίου 2002 μέχρι 24η Απριλίου 2004, η Βουλή της ουκ ηβουλήθη να το συζητήσει καν. Επί 18 συναπτά έτη, η υποτιθέμενη 1η συντεταγμένη εξουσία, η παριστάνουσα την αντιπροσωπευτικότερη της λαϊκής κυριαρχίας, η επισήμως ονομαζόμενη Βουλή των Αντιπροσώπων, δεν θεώρησε καν χρήσιμο να συζητήσει ποτέ το Κυπριακό. Είτε ως σύνολο είτε ως επιμέρους «πτυχές» του εθνικού θέματος. Με το… πρόσχημα ότι η επί του Κυπριακού δήθεν «αρμοδιότητα» έχει μεταβιβαστεί στο υπό την προεδρία του ΠτΔ συνεδριάζον Εθνικό Συμβούλιο, το οποίο, με τη σειρά του, αποδείχθηκε ότι ούτε συν-βούλεται πλέον, ούτε συν-βουλεύεται, ούτε, βέβαια, συν-βουλεύει.

Τ Ι ΕΙΔΟΥΣ, λοιπόν, δημοκρατικό πολίτευμα είν’ αυτό; Τι σόι λαϊκή κυριαρχία, με εντελώς πεθαμένες, μουμιοποιημένες και κατ’ ουσίαν ανύπαρκτες τις όποιες δημοκρατικές διαδικασίες παραγωγής πολιτικής, συζήτησης της πολιτικής και δημοκρατικής λήψης των συλλογικών πολιτικών αποφάσεων; Εάν η δημοκρατία ως σύστημα δεν επιτρέπεται και δεν αφήνεται να λειτουργεί, να αναπτύσσεται, να ανθεί και να παράγει πολιτική επί του σημαντικότερου ζητήματος του λαού, τότε για ποια δημοκρατία βαυκαλιζόμαστε; Εκείνην που απλώς επιτρέπει στον λαό, μια φορά κάθε πέντε χρόνια, να εκλέγει τον απόλυτο μονάρχη του; Σύστημα, δηλαδή, τής ανά πενταετία θεσμοθετημένης, με τις προεδρικές εκλογές, υπεξαίρεσης της λαϊκής κυριαρχίας; Και της, ανά παράλληλη πενταετία, θεσμοθετημένης εκλογής των… απαγορευμένων να βούλονται βουλευτών; Δημο-κρατία είν’ αυτή ή Δήμου-κρατητήριο;
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ


ΕΡΩΤΗΣΗ ΠΑ 3.12.10
Θυμάστε οι τακτικοί της στήλης ότι το… ύπερθεν, «Βουλή μη βουλόμενη», το δημοσιεύσαμε την Παρασκευή, 13η Αυγ. 2010; Δικαιούμαστε, άραγε, να ισχυριστούμε ότι χθες, με την πλειοψηφία των προθύμων ΑΚΕΛ-ΔηΣυ της Βουλής [του «νότιου» και υποτελούς, οιονεί «προτεκτοράτου»], επί του «θέματος Ντάουνερ», επαληθεύτηκε 100%;
Λάζ. Α. Μαύρος


http://www.sigmalive.com/simerini/columns/iristho/332171